Lees alles over De Nalatenschap, Uitgebroken, Nick en oom Frans en andere boeken van Theo-Henk Streng

De onderzoeker

Zuchtend sloot Jakob het dossier.
Voor hem lag zijn bureau bezaaid met aantekeningen, foto’s en andere paperassen. Ze hoorden allemaal bij zijn onderzoek.
”Waarom ziet niemand het?” gromde hij. Hij stak zijn hand in zijn broekzak en haalde er een potje met pillen uit.
Agnes kwam de kamer binnen. Half twee in de nacht en ze zag eruit alsof het middag was.
”Lieverd?” vroeg ze terwijl ze een dienblad neerzette. ”Lust je wat thee?”
Jakob knikte afwezig.
Met trillende handen wachtte hij tot Agnes hem een kopje thee overhandigde. Het warme spul deed hem goed.
”Is er al vooruitgang in je onderzoek?” vroeg ze, kijkend naar de rotzooi op zijn bureau.
Jakob schudde zijn hoofd. ”Nergens kan ik een touw aan vastknopen,” gromde hij. ”Die flamingo’s duiken steeds weer op. Ik weet gewoon dat ze er zijn! Maar niemand die het ziet!”
Agnes trok een rimpel in haar voorhoofd.
”Als je de foto’s vanuit de juiste hoek bekijkt, kun je het ook zien!”
Om hem een beetje te steunen leunde Agnes over de foto’s en keek ernaar. ”Ik zie het niet, schat,” bekende ze. ”Voor mij zijn het gewoon mensen, die hun dagelijkse ding doen. Hier, een jonge vrouw in de supermarkt, een man die staat te bellen… Kinderen in de speeltuin. Maar geen flamingo’s.”
Jakob nam nog een slok thee. ”Het zijn flamingo’s,” zei hij vastberaden. Er verscheen een waanzinnige gloed in zijn ogen. ”Het zijn echt flamingo’s! Ik moet het gewoon bewijzen! Ze vormen een gevaar voor de samenleving. Ze willen de wereld veroveren! Iemand moet ze een halt toeroepen!”
”Natuurlijk lieverd,” zei Agnes troostend. ”En wie weet gaat het je lukken. Maar je moet ook rust nemen. Is het niet een verstandig idee om wat te gaan slapen?”
Jakob pakte haar handen en kneep erin. ”Je hebt vast gelijk,” zei hij. ”Maar ik bekijk nog één keer de nieuwe bestanden. Er moet wat tussen zitten. Oké?”
”Oké.”
”Ik ben zo blij dat ik je heb leren kennen, Agnes,” zei hij toen. ”Zo ontzettend blij. Ik heb het gevoel dat jij me hier een beetje doorheen sleept.”
Agnes glimlachte. ”Maak het niet te laat, Jakob.”
Jakob stortte zich weer op zijn werk. ”Waar is die vervloekte schijf nu weer gebleven?!” gromde hij. Hij begon verwoed door zijn papieren te graaien, maar de schijf was ineens onvindbaar.
Agnes sloeg hem nog even gade en trippelde toen de kamer uit.
Voor de spiegel in de gang bleef ze staan. Ze keek naar haar gezicht en zag dat de roze kleur van haar veren door het masker heen te zien was. Ze had beter moeten poederen.
Gelukkig was Jakob te overspannen om het te zien.
Ze viste de schijf waarnaar hij op zoek was uit de zak van haar kamerjas en keek ernaar. De bewijzen, dacht ze. Ze grijnsde kwaadaardig, opende haar slangenlederen handtasje en liet het schijfje erin glijden.

© 2007, Theo-Henk Streng.