Lees alles over De Nalatenschap, Uitgebroken, Nick en oom Frans en andere boeken van Theo-Henk Streng

Juf Yvonne's sandwich

Theo-Henk Streng Juf Yvonne
”Luister, lieve kinderen,” zei juf Yvonne smalend. ”We gaan vandaag iets heel bijzonders doen. Een speciale les voor de herfst.”
Alle ogen van groep drie waren op juf Yvonne gericht.
”De juf is gisteren in het bos geweest en heeft toen heel veel leuke spulletjes meegenomen die allemaal bij de herfst horen. Kijk maar…” En juf Yvonne toverde een grote plastic tas tevoorschijn die ze leegde op de kleine tafel in het midden.
Een zucht van verwondering om al dat moois ging door de klas heen.
”Nu is één ding heel erg belangrijk, lieve kinderen,” waarschuwde juf Yvonne. ”En dat is dat jullie nergens, helemaal nérgens aankomen. Behalve als ik zeg dat het mag! Spreken we dat af?”
Alle hoofden in de kring knikten. Ook dat van Felix.
”Goed. Hans, dan mag jij het eerste spulletje uit de stapel kiezen. Misschien heb je iets gezien en kun je erover vertellen?”
Aarzelend stapte Hans op en liep naar de tafel. Na even te hebben gekeken, pakte hij een beukennootje van de tafel en stak het in de lucht.
”Ah, mooi zo, Hans…” Juf Yvonne knikte. ”Kun je vertellen wat het is?”
”Een eikel, juf.”
”Eh… nee,” zei juf Yvonne. ”Dit is geen eikel, Hans. Dit is namelijk een beukennootje! Sara, weet jij misschien wel…” Ineens hield juf Yvonne op met praten.
Alle ogen volgden haar blik naar de kleine Felix, die zijn hand had uitgestoken om een dennenappel van tafel te pakken.
”Felix?” vroeg juf Yvonne. ”Weet jij nog wat de afspraak was?”
Felix keek haar verbaasd aan. ”Ik wilde…”
”Nee, Felix. Nee, nee, nee… Wij hadden een afspraak. Je mag nergens – helemaal nérgens – aankomen, totdat ik zeg dat je dat wel mag. Dus ga nu snel zitten en blijf overal vanaf. Sara…”
Sara stond op, liep naar de dennenappel van Felix, wierp hem een valse grijns toe en ging zitten. ”De dennenappel groeit aan de dennenboom, juf,” zei ze.
”Hartstikke goed!” kirde juf Yvonne. ”Wie is de volgende?”
Felix stak aarzelend zijn vinger op, maar juf Yvonne koos voor Daan, die aan de andere kant zat.
Daan zocht een takje op en wilde er juist over vertellen toen…
”Felix! Potverdorie! Wat heeft de juf net gezegd?”
Felix legde het grote, glanzende herfstblad direct terug op tafel. Ongemakkelijk schoof hij heen en weer op zijn stoel.
Daan vertelde over zijn takje en de juf klapte in haar handen. ”Heel goed, Daan. De volgende mag. Natasja!”
Natasja pakte een noot van tafel en keek er verbaasd naar.
”Weet je wat het is, Natasja?” vroeg juf Yvonne.
”Ook een beukennootje?” vroeg Natasja.
”Helemaal goed! Heel goed gez… Felix, potverdorie nog aan toe! Hoe vaak moet ik het nu nog zeggen?”
Juf Yvonne kwam overeind en richtte zich op. Boos keek ze naar Felix, die opnieuw het blad van de tafel had gepakt.
Felix keek haar benauwd aan. Hij wist ook wel dat hij weer niet geluisterd had, maar al die bladeren zagen er ook zó mooi uit!
Juf Yvonne keek even op de klok, toen weer naar Felix. ”Goed, lieve kinderen, het is pauze,” zei ze. ”Jullie mogen je eten en drinken pakken en naar buiten lopen. Behalve Felix, die blijft nog even hier…”
De kinderen kwamen overeind, lieten de herfsttafel voor wat hij was en verlieten stilletjes het lokaal. Ze wisten heel goed dat Felix een groot probleem had, want juf Yvonne werd bijna nooit boos.
Juf Yvonne wachtte even tot alle kinderen hun jas hadden en waren vertrokken. Toen sloot ze de deur van het lokaal liep ze naar de benauwde Felix toe.
”Zo,” zei ze streng. ”Waar ben jij nu mee bezig, Felix? Wat is dat nu toch allemaal…?”

Natasja stond zuchtend bij de schommel te wachten.
Ze had met Felix afgesproken. Hij zou haar vanochtend duwen, dan zou zij hem morgen gaan duwen.
Maar Felix bleef wel heel erg lang weg.
Natasja had haar eten en drinken al op.
Aan de andere kant van het plein speelden de kinderen verstoppertje. Zou ze gewoon met hen mee gaan doen?
Ze stak juist het plein over toen de deuren van school opengingen en meneer Cor, de conciërge, haastig naar buiten kwam lopen. Naast hem liep Felix, die zijn hand in een wit verband had zitten. Juf Yvonne volgde.
Geschrokken keek Natasja naar Felix, die in meneer Cors auto werd geduwd. Meneer Cor sprong achter het stuur en vol gas schoot de auto de straat uit.
Natasja liep naar juf Yvonne, die bij de ingang bleef staan en zwijgend de spelende kinderen in de gaten hield.
”Wat is er met Felix, juffrouw?” vroeg Natasja.
”Felix had een klein ongelukje,” zei juf Yvonne, terwijl ze haar tas opende en haar broodtrommel tevoorschijn haalde.
”Oh,” zei Natasja.
”Ja,” knikte juf Yvonne. ”Hij zat met de bureaulade te spelen, toen die ineens dichtklapte. Al zijn vingers zijn eraf!”
Natasja’s mond werd groot.
”Maar maak je geen zorgen, liefje. Hij is naar de dokter met meneer Cor. Ga nu maar weer fijn spelen.”
Natasja deed een stap naar achteren. Ze had namelijk iets gezien waarvan ze heel erg geschrokken was. Haar ogen bleven op juf Yvonne gericht, die haar sandwich naar haar mond bracht. Een sandwich met tomaten, kaas en stukjes sla.
Maar Natasja zag ook heel duidelijk vijf vingertoppen naar buiten steken.

© 2008, Theo-Henk Streng.