Lees alles over De Nalatenschap, Uitgebroken, Nick en oom Frans en andere boeken van Theo-Henk Streng

Nick Lombok | De Icoonroof

Nick Lombok en zijn verschrikkelijke oom zijn terug. In 'De Icoonroof' heeft oom Frans zich weer heel wat ellende op de hals gehaald. In opdracht van Dikke Joop moet hij een Russische icoon uit handen van een diplomaat zien te bemachtigen. 'De Icoonroof' is niet alleen het vijfde avontuur van Nick en oom Frans, maar ook voorlopig het laatste. Hoewel ik altijd bijzonder veel plezier beleef aan het schrijven van hun avonturen, gaat er veel tijd in andere projecten zitten. Bovendien wil ik graag een langer, groter avontuur over mijn favoriete duo schrijven, en dat vergt nu eenmaal wat meer tijd. Natuurlijk hoop ik dat ze snel weer terugkeren. Hieronder alvast een fragment:

Fragment:
Villa Karasin lag verscholen tussen een grote partij bomen en struiken.
Nadat Dikke Joop het adres had gegeven was oom Frans er direct naar toe gereden. Hij parkeerde de auto in de schaduw van een paar hoge bomen en stapte uit.
Nick haalde diep adem en deed hetzelfde.
Oom Frans loerde om zich heen. De straat was verder leeg en verlaten.
”We moeten waarschijnlijk door de struiken richting de villa,” zei oom Frans. ”Dan zien we daar wel hoe we binnenkomen.” Hij liep naar de kofferbak van zijn auto, opende die en rommelde er wat in. Hij stak een tang in de lucht. ”Die zal ons goed van pas komen,” zei hij. ”Laten we gaan, Nick. Je hebt gehoord wat Joop zei. We hebben geen tijd te verliezen.”
”Bent u niet bang dat u herkend wordt?” vroeg Nick aarzelend. Hij keek naar oom Frans, die zoals altijd gekleed ging in een wit colbertje met krijtstreep, een smerig roze poloshirt en afgetrapte sportschoenen.
”Herkend? Hoe bedoel je?”
”Nou, we zijn hier niet bij de minste thuis. Ik neem aan dat er camera’s en alarmsystemen in en om de villa hangen…”
Daar leek oom Frans van te schrikken. ”Hm,” mompelde hij. ”Je hebt gelijk. Wacht even…” Hij liep terug naar de auto en boog zich over het dashboardkastje. Nick zag hoe hij twee zwarte vodden tevoorschijn haalde. ”Altijd handig,” zei oom Frans.

Nick nam de bivakmuts aan. Een rilling trok over zijn rug. Zo’n ding had hij nog nooit eerder om zijn hoofd gehad. Bivakmutsen hadden altijd iets geleken uit films en boeken, maar nu hij er zelf eentje in zijn handen had, besefte hij weer waar hij in terecht was gekomen.